İstanbul Anadolu Yakası'ndan gece 12'de yola çıkıldığında 8 saatlik bir yolculuğun ardından Denizli'ye ulaşıyoruz. Sabahın sekizinde otogara vardığımız için ili gezmeye epey zamanımız var. Ancak; biz Denizliyi ve elbette Pamukkaleyi gezmeden önce Denizli'nin bir ilçesi olan Çivril'e gideceğiz. Çivril'de ne var derseniz, Şehit Öğretmen Şefik Sınığ'ın mezarı var. (Şefik Sınığ'ın kim olduğunu öğrenmek ve öyküsünü okumak isteyenler için...)
Denizli Otogarı'ndan Çivril'e sabah saatlerinde yirmi dakikada bir, saat dokuzdan sonra ise her saati 45 geçe olmak üzere saatte 1 otobüs var. Yol ise 1.5 saat sürüyor.
Çivril Otogarı'na geldiğimizde bir ilçenin merkezine geldiğimizi pek de anlayamıyoruz. Sonradan anladığımıza göre de bu durum ilçenin tümü için geçerli. İlçe merkezinde gezilecek pek bir yer yok. Hatta hiç yok. İlçenin kültürel yerleri olan şelale ve göl ilçe merkezinden uzakta.
Biz zamanımızın kısalığı ve burada zaman harcayacak bir şey olmaması nedeniyle doğrudan gideceğimiz yere, yani Çivril Mezarlığı'na yola koyuluyoruz.
İstanbul'dan buraya gelmemizin nedeni olan köy öğretmeni Şefik Sınığ'ın mezarını aramaya başlıyoruz. Ne mezarlık girişinde ne de mezarlığın içerisinde Şefik Sınığ'ın mezarının nerede olduğuna ilişkin herhangi bir bilgi yok. El yordamıyla bulmaya çalışıyoruz ama görüyoruz ki mezarlık epeyce büyük ve aradığımız mezarı bu şekilde bulmamızın olanağı yok.
Elimizdeki tek veri de Şefik Sınığ'ın mezarının mezarlığın tepesinde bir yerinde olduğu....
Biz de tepelere doğru çıkıyoruz. Arıyoruz, tarıyoruz, bulamıyoruz...
Mezarlıkta bulunan kişilere sormak istiyoruz ama bayram günü olmasına karşın mezarlıkta pek kimse yok. Duyduğumuz Kur'an-ı Kerim sesine doğru gidince zoraki iki üç kişi buluyoruz. Yaşlarının ileri olmasından ötürü mezarlığın yerini bildikleri hususunda içimde bir umut yeşeriyor. Yeşeren bu umudun sönüp gitmesi kısa bir zaman alıyor.
Amcalar ve abiler mezarın yerini bilmiyorlar. Mezarı bilmedikleri gibi Şefik Sınığ'ın adını dahi duymamışlar.
"Bizim babalarımız, dedelerimiz de burada yatıyor ama biz bile bulamıyoruz onları." diyor içlerinden biri.
Böylece ülkemizin yerleşmiş sorunlarından biri önümüze çıkıyor. "Yaşadığımız yeri bilmemek, tanımamak."
Hepimiz biliriz. Yaşadığımız yere dışarıdan bir konuk geldiğinde oranın simge yerlerini görmek ister. Birçoğumuzun duyduğu değişmez bir yanıt vardır. "Bunca yıldır ben burada oturuyorum, ben bile oraya daha hiç gitmedim."
Ne acı bir durumdur bu ve yazık ki kısa zamanda değişmesi de olası görünmemektedir.
Sonuç olarak; Şefik Sınığ'ın mezarını bulamadan, onun ve diğer tüm ölülerin gıyabında duamızı ederek gerisin geri Denizli'ye dönüyoruz. Şimdiki rotamız Pamukkale Travertenleri...
- O -
Denizli Otogarı'na vardıktan sonra zaman yitirmeden Pamukkale minibüslerine biniyoruz. Tahmin edileceği üzere Pamukkale yolcusu çok. Bu yüzden minibüse hemen binebilmek için atik davranmak gerekiyor... Denizli'den 20-25 dakikalık bir yolculuk sonrası Pamukkale'ye geliyoruz. Rastlantı eseri minibüsçü bizi Pamukkale Travertenleri'nin yukarı kapısında indiriyor, iyi de yapıyor. Sonradan anlayacağız ki yukarıdan inip aşağıya yürümek daha mantıklı ve daha az yorucu.
Yukarı kapı sakin, burada pek kimse yok. Girişte travertenlerden eser yok. Tarihi Hierapolis kentinin kalıntıları arasında yürüyoruz. Bu yürüyüş yaklaşık 25-30 dakika sürüyor. İsteyenler girişte bekleyen minibüslere binip diğer kapıya da gidebiliyor. Ancak; ben yürümeyi öneriyorum çünkü yol üzerinde etkileyici sütunlar, anıt mezarlar ve ağaçlar altında müthiş manzaralara bakan banklar var. Bu banklardan birinde mola verip dinlenirken kuş sesleri yorgunluğumuzu alıp, bize yeniden enerji yüklüyor.
Banklardaki bu kısa dinlenmenin arkasından travertenlere geliyoruz. Mevsimin yaz, ayın Haziran olmasında olsa gerek travertenlerin suyu pek cılız. Buna rağmen hepimizin bildiği o fotoğraflardaki kadar etkileyici...
Bembeyaz bir yorgan gibi dağın yamacını sarıyor travertenler.
Eskiden burada insanların havuza girdiğini ve yüzdüğünü biliyorum. Bu durumun travertenlere zarar verdiğini ve rengini sararttığını duymuştum ve bu yüzden travertenlere girmenin yasaklandığını sanıyordum. Meğer kazın ayağı pek de öyle değilmiş. Belli bölümlerde travertenlere girmek yasak iken bazı yerlerde girmek hala serbestmiş. Bunu bilenler de hazırlıklı gelmişler. Mayolu, bikinili, şortlu onlarca hatta yüzlerce insan kendini o beyaz havuzlara atmış. Sular serin olmasa bile bronzlaşmak isteyenler için burası birebir. Oraya giderken yanımıza şapka ve krem almak gerektiğini sonradan anlıyoruz. Aksi durumda sonuç ciddi şekilde yanmak olabilir.
Daha önce, iyi ki yukarı kapıdan girmişiz demiştim.
Çünkü; aşağı kapıdan girse idik çıktığımız tüm yolu yeniden inmek zorunda kalacaktık. O beyaz, yer yer kaygan zeminde dikkatli ve düşmeden yürümeye çalışmak biraz yorucu. İndiğimizde kendimi kastığımı fark ettim. Bu yorucu inişin ardından ören yerinden çıktıktan sonra kendime ilk bulduğum marketten Denizli'nin ünlü Zafer Gazoz'undan alıyorum. Ferahlamamıza çok yardımcı oluyor.
Pamukkale gezisiyle ilgili bu kısa gözlemin ardından eklemek istediğim ufak bir iki şey var.
Pamukkale'den sonra Denizli'nin Şehir Merkezi'ni gezme olanağımız oldu. Denizli'nin Ana Caddesi diyebileceğimiz Bulvarı halk otobüsleri dışındaki araçlara kapatılmış. Bu durum trafiğin de olmaması nedeniyle çevreyi daha iyi izlemenize ve çevrenin farkına daha iyi varmanızı sağlıyor.
Peki; bunca zaman yemek yemeden mi dolaştık. Elbette ki hayır!
Denizli'de Bayramyeri'nde ünlü kuzu tandırcılar bulunuyor. Bunlardan birinde (adını vermeyeceğim) bu ünlü kebabı tattık ama pek memnun kaldığımızı söyleyemem. Hem çok güzel değildi hem de çok pahalı idi. Yemeklerin ve salatanın üzerinde dolaşan kara sinekleri kovmaya uğraşmaktan yemek yiyemedik diyebilirim. Ha unutmadan! Bu kebabı çatal, bıçak olmadan servis ediyorlar. Bu durumu yadırgayacak olanlar hazırlıklı olsun derim.
Haziran 2017 - Denizli
