Geçen yıl bu takım Larkin’in sırtında gidiyor. Larkin takımı taşıyor dendi. Bu yıl sezona kötü başlayınca durum Larkin’in sakatlığına yorulup al işte Efes bu kadardı dendi. Toparlama sürecinden sonra bu takım üçlüklerle işi götürüyor, yarın bir gün üçlükler girmeyince maç kazanamaz dendi. Efes önüne geleni yenmeye hem de devleri bile içeride, dışarıda farkla yenmeye başlayınca Playoff ve Final Four’un havası başkadır dendi. Bu takım maç sonlarını iyi oynayamıyor dendi –ki gerçekten iyi oynayamıyordu-, Ergin Ataman iyi koç değil, topu oyunculara veriyor, iyi oyuncular maçı kazanıyor dendi. Dendi de dendi…
Geldiğimiz noktada Efes yarı finalde Larkin’siz, belki de Larkin’e rağmen kazandı. Finalde hemen hemen hiç üçlük atmadan, ilk yarısında Larkin ve Micic’in hiç saha içi isabeti olmaksızın, esas olarak hücum performansıyla değil de iyi savunma yaparak, sıkışan anlarda sabit hücumlarla üçlük denemek yerine sürekli içeriyi zorlayarak, bundan vazgeçmeyerek ve maç sonunu iyi oynayarak kazandı. Kutlu olsun!
