"...Geçiciliğinden ne varsa bırakıp gitmemizden müteessir olarak bu dünya yalan diyoruz. Hangi Yalan Dünya? Üzerinde hayatımız boyunca didinip çırpındığımız, zevk ve keder bin türlü heyecanlarla açılıp solduğumuz, maddi ve manevi bütün kuvvetimizle benimseyip sarıldığımız dünyaya bir gün sadece bizim elimizden gideceği için yalan denilebilir mi? Dünyanın ve kendimizin fani oluşu madem ki insanları ölümsüzmüşcesine hareketten alıkoyamıyor; son nefesimize kadar savaşıyoruz ve nefsimizi korumayı biliyoruz, duyuyoruz. Nesi yalan olabilir bunun? Asıl büyük yalan sayılması lazım gelen dünya öbürüdür; ölümden sonra varlığını hayal ettiğimiz dünyadır! Hayatı kısa ve her türlü çilesine rağmen zevkli bulduğumuz için tek, eşsiz realiteye “Şu Yalan Dünya!” yaftasını takmışız, çürütmeye kalkmışız, Yalan belki... ama ne tatlı yalan!..."
(Bu Bizim Hayatımız, Refik Halit Karay)
