Çoğumuz biliriz... Belediye Otobüsünde eğer yer yoksa insanlar orta ya da arka kapıdan biner ve akbillerini, İstanbul Kart'larını arkadan öne doğru uzatırlar. Bazı anlarda kulağımızda kulaklık olduğu ya da dalgın olduğumuz için bize uzatılan Akbil ya da İstanbul Kart'ı farketmeyiz. Böyle durumlarda kişilerin bizi dürtmesi gerekebilir.
Günün birinde benim de başıma böyle bir olay geldi.
Sabah servisi kaçırdım ve işe gitmek için otobüse bindim. Yolum da epey uzun. Otobüste oturacak yer kalmadığı için ayaktayım. Gidilen her durakta otobüs git gide kalabalıklaşıyor. En sonunda ayakta binecek yer de kalmadı ve insanlar yolda kalmasın diye sürücü orta ve arka kapıyı açmaya başladı. İnsanlar sıkışa tıkışa otobüse doluşuyorlar.
Sabah mahmurluğu ile camdan dışarı bakarak ve kim bilir ne düşünerek gidiyorum. Bir ara biri kolumu dürttü. İstanbul Kart uzatacağını tahmin ettim. Kafamı sağa doğru çevirdiğimde yüzümün dibinde bir İstanbul Kart gördüm. Haliyle bakışımı netleştirmek için kafamı biraz geriye çektim. Sonra kartı aldım, öne doğru uzattım. Bir piçlik olduğunun farkındaydım. Kartı uzattıktan sonra dönüp kartı verene baktım. Genç bir elemandı. Yanında da kız arkadaşı olduğunu düşündüğüm bir kız... Kendi aralarında kikirdeyip gülüşüyorlardı. Bunu bilerek yaptığını anladım. Hiç sesimi çıkarmadım. Dışarı bakmayı sürdürdüm.
Sonra, okutulması için öne uzatılan kart bana geri geldi. Kartı aldım, kartın geldiğini elemanın farketmesine izin vermeden hızlıca kartı elemana uzattım. Kartı tam burnunun dibinde tuttum. Kartı alması için dürtmedim de. Sonra kendi kendine burnunun dibinde bir şey olduğunu farketti. Dönüp ne olduğuna baktı. Ne olduğunu anlaması için bayağı bir geri çekilmesi gerekti. Neredeyse gözü şaşı olacaktı. Bir daha karta baktı, sonra bana baktı. Gözgöze geldiğimizde elemana muzır bir gülüş attım. O da güldü. Ardından kız arkadaşına döndü ve aynısını bana yaptı diye fısıldadı. Kız ilk başta anlamadı. Eleman, benim yaptığımı o da bana yaptı diyerek durumu kız arkadaşına açıklamaya çalıştı. O sırada ben onları izlemeyi bıraktım. Yüzümde o hınzır bakış, üzerimde kazanılmış bir zaferin mağrurluğu camdan dışarıyı izlemeye koyuldum.
23.12.2015
Pendik
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder